Rodzaje uszkodzeń łąkotki

Łąkotka jest kluczowym elementem kolana, który odpowiada za równomierny rozkład jego obciążeń, a także za odżywianie, stabilizację i ochronę chrząstki stawowej. Jej uszkodzenie jest często spotykanym urazem, zwłaszcza wśród sportowców. Objawia się silnym „trzaskiem” w kolanie i zablokowaniem ruchu w stawie. Leczenie przeprowadza się operacyjnie, za pomocą artroskopii stawu kolanowego, ale zanim do niego dojdzie należy ustalić rodzaj uszkodzenia łąkotki.

Kto jest narażony na uszkodzenie łąkotki?

Każde kolano posiada dwie łąkotki. Jedna z nich jest bardziej narażona na urazy – jest to łąkotka przyśrodkowa, znajdująca się po wewnętrznej stronie stawu kolanowego. Jest ona ściśle zrośnięta z torebką stawową, dlatego cechuje się mniejszą ruchomością niż łąkotka boczna, która występuje po zewnętrznej stronie. Uszkodzenie łąkotki często dotyczy osób aktywnych fizycznie, którzy poddają swoje stawy dużym obciążeniom. Do poradni przychodzą jednak również pacjenci, którzy nabawili się urazu podczas prostych czynności wykonywanych w domu lub pracy.

Uszkodzenie łąkotki – objawy

Uszkodzenie łąkotki nie jest trudne do wykrycia – charakteryzuje się bólem po stronie przyśrodkowej lub bocznej na wysokości szpary stawowej, który zwiększa się w trakcie wysiłku lub bezpośrednio po nim. Słychać trzaski i przeskakiwania w kolanie, a także uczucie jego niestabilności. Ponadto odczuwalne jest ograniczenie zakresu nieruchomości kolana, a w stawie może pojawić się zbyt duża ilość płynu.

Jakie są rodzaje uszkodzeń łąkotki i jak je leczyć?

Wśród uszkodzeń łąkotki można wyróżnić kilka rodzajów. Najogólniejszy podział obejmuje uszkodzenia poziome i pionowe. Te drugie można jeszcze podzielić na podłużne, radialne i złożone. Poza tymi kategoriami są jeszcze uszkodzenia degeneracyjne, czyli zmiany zwyrodnieniowe występujące u osób z przewlekłą niestabilnością więzadłową oraz u seniorów.

Niezależnie od rodzaju uszkodzenia łąkotki wszelkie urazy należy skonsultować ze specjalistą ortopedii, np. w Centrum Medycznym Medicum, który podejmie decyzję o sposobie leczenia. W przypadku leczenia operacyjnego stosuje się artroskopię stawu kolanowego, umożliwiającą ocenę rozmiaru uszkodzenia oraz jego umiejscowienia. Operacja polega na usunięciu uszkodzonego fragmentu, naprawy lub przeszczepu łąkotki.

Paluch sztywny – u kogo leczyć?

Paluch sztywny jest chorobą zwyrodnieniową stawu śródstopno-paliczkowego palucha. Rozwija się głównie u osób powyżej 50. roku życia, a jej objawami są nie tylko bóle, obrzęk i pojawienie się stanu zapalnego, ale przede wszystkim ograniczenie zgięcia grzbietowego stawu. Zmiany zwyrodnieniowe, do których prowadzi, mogą przyczynić się do powstania osteofitów – narośli kostnych na krawędziach powierzchni stawowych. W bardziej zaawansowanych stadiach paluch sztywny jest poddawany leczeniu operacyjnemu. W przypadku jakichkolwiek zmian w okolicach palucha warto zatem udać się do odpowiedniego lekarza.

Jakie są przyczyny palucha sztywnego?

Na wystąpienie palucha sztywnego narażone są szczególnie osoby, które doświadczyły wcześniej jakiegoś urazu lub kilku mikrourazów. Z tego powodu mówi się np. o „paluchu biegacza”, który jest wynikiem zmian w stawie spowodowanych kontuzją na twardej nawierzchni, np. podczas treningu biegowego czy piłkarskiego. Oprócz tego przyczyną palucha sztywnego mogą być rodzinne predyspozycje, a także kształt głowy I kości śródstopia. W tym drugim przypadku trójkątny lub płaski kształt powierzchni stawowej mogą skutkować rozwinięcia się palucha sztywnego.

Gdzie i jak można leczyć palucha sztywnego?

Wszelkie zmiany na stopie warto konsultować z ortopedą, który po krótkim badaniu i ocenie zdjęcia rentgenowskiego jest w stanie postawić trafną diagnozę. W przypadku palucha sztywnego metoda leczenia jest uzależniona od kilku czynników, wśród których można wymienić: stopień zaawansowania zmian i dolegliwości bólowych oraz aktywność pacjenta. W pierwszych stadiach choroby można zastosować leczenie nieoperacyjne, które ma na celu złagodzić dolegliwości bólowe. W takich przypadkach lekarz może przepisać leki przeciwbólowe i przeciwzapalne podawane ogólnie lub miejscowo bądź skierować pacjenta na fizykoterapię. Bardziej zaawansowana choroba wymaga już przeprowadzenia operacji. Najczęściej stosuje się artrodezę (usztywnienie) stawu MTP I, ale leczenie operacyjne obejmuje także endoprotezoplastykę stawu MTP I oraz wstawienie implantu Cartiva.

Wyspecjalizowany i doświadczony zespół lekarzy, fizjoterapeutów oraz podologów jest na wagę złota. Stopy są bardzo ważną częścią ciała – ich urazy oraz choroby prowadzą do dyskomfortu podczas chodzenia, a nierzadko – do przeprowadzenia operacji, po której następuje rehabilitacja. W takim przypadku wybór odpowiedniego lekarza lub poradni specjalistycznej, w której pacjent będzie czuł się komfortowo to już połowa sukcesu – zapewnia lekarz ortopeda z Poradni Chorób Stopy.

Paluch sztywny to choroba zwyrodnieniowa, która dotyka staw śródstopno-paliczkowy dużego palca stopy, prowadząc do ograniczenia ruchomości zarówno podczas jego zginania, jak i prostowania. Jeśli nie zostanie podjęte odpowiednie leczenie, może dojść do zesztywnienia stawu. Jakie czynniki sprzyjają rozwojowi tego schorzenia? Na czym polega jego leczenie? Podpowiadamy.

Paluch sztywny – czym jest?

Paluch sztywny często jest skutkiem przebytego urazu. Może to być zarówno pojedynczy uraz, w wyniku którego doszło do uszkodzenia powierzchni tworzących staw śródstopno-paliczkowy, jak również liczne mikrourazy, które dotyczą głównie sportowców. Inną przyczyną powstawania problemu mogą być czynniki genetyczne i kształt głowy I kości śródstopia – trójkątny lub płaski kształt powierzchni stawowej sprzyja rozwojowi palucha sztywnego.

W porównaniu do haluksów (paluch koślawy), kąt odchylenia na zewnątrz stopy jest prawidłowy. Do powstania sztywności w obrębie palucha prowadzą jednak narośla kostne (osteofity), które w dużym stopniu ograniczają wykonywanie podstawowych ruchów. W obrębie stawu palca dochodzi również do rozwoju zmian zwyrodnieniowych, co jest spowodowane przerostem błony maziowej.

Paluch sztywny – objawy

W początkowej fazie rozwoju choroby dolegliwości pojawiają się sporadycznie, przez co schorzenie występujące pod nazwą paluch sztywny często bywa ignorowane. W wyniku postępujących zmian zwyrodnieniowych dochodzi do nasilenia objawów bólowych i zwiększenia częstotliwości ich pojawiania się. Do bólu dołączają inne objawy stanu zapalnego: zaczerwienienie, obrzęk, podwyższona ciepłota okolicy stawu śródstopno-paliczkowego dużego palca.

Narastające w czasie dolegliwości bólowe i zmiany deformacyjne istotnie utrudniają normalne poruszanie się – aby uniknąć bólu chory bardziej przetacza stopę przez jej zewnętrzną krawędź, co prowadzi do przeciążeń mięśni i stawów kończyny oraz kręgosłupa.

Paluch sztywny – jak leczyć?

W przypadku niewielkich zmian w obrębie stopy dobre efekty może przynieść leczenie zachowawcze. Co prawda zastosowanie leków przeciwzapalnych i zabiegów fizjoterapeutycznych nie poprawi zakresu ruchomości, jednak może skutecznie wyeliminować stan zapalny i objawy bólowe. Ulgę przyniesie również odpowiednie obuwie z twardą podeszwą, które zmniejszy zgięcie grzbietowe w stawie śródstopno-palcowym.

W przypadku braku poprawy lub bardziej zaawansowanych deformacjach zaleca się natomiast leczenie operacyjne palucha sztywnego. W zależności od rozległości zmian zwyrodnieniowych doświadczony chirurg stopy stosuje różne zabiegi operacyjne, począwszy od ingerencji tylko w tkankę miękką, a skończywszy na ingerencji chirurgicznej w strukturę kości. Wszystkie zabiegi operacyjne mają jednak jeden cel: ustawienie stawu w odpowiedniej płaszczyźnie i redukcję nadmiaru tkanki kostnej, co pozwala na skuteczne zniwelowanie dolegliwości bólowych, swobodne poruszanie się, a nawet podejmowanie aktywności fizycznej.